Lieve allemaal,

Jawel, al weer een blog, en nu een van mijzelf! Na een super leuke week met mama en Anneke, terug naar het dagelijkse leven wat ik hier natuurlijk gewoon lijd in het grote Beijing!

Ik heb een hele boel te vertellen, dus ga er maar weer lekker voor zitten. Al een poosje ben ik een beetje klaar met au pair zijn. Nou, das niet helemaal goed gezegd.. Niet met het au pair zijn, vooral met het wonen bij een ander gezin. In Nederland woonde ik 3,5 jaar op mijzelf, en toen ik terug naar huis ging om voor China te sparen, had ik nogsteeds zo mijn eigen leven! Nu moet ik me aan allemaal stomme regeltjes houden, en heb ik heel weinig vrijheid. Ook op de vrije dagen sta je altijd paraat voor z'n gezin, zeker als je thuis bent, dan ben je eigenlijk gewoon aan het werk. Ik was dus al bezig met het zoeken naar een baan hier in Beijing. Dat is super makkelijk. Ik zou deze week nog een baan kunnen hebben, en een huis. Het enige punt is het visum. Daar is gewoon moeilijk aan te komen als je al in Beijing zit. Dat moest dus anders! Er zijn een aantal au pairs (3 stuks) die na hun pair programma voor HHS zijn gaan werken. Dat klonk goed! Ik dus mijn stoute schoenen aangetrokken, en bij de directeur naar binnen gestapt. Die was in eerste instatie nogal overdonderd door een Nederlands meisje wat kwam vertellen dat ze wel voor HHS wou werken. Na goed op hem inpraten, kreeg ik hem toch wel erg enthousiast. Er was alleen 1 puntje.. De hostfamilie waar ik voor werk, is zijn klant! En HHS heeft een contact met hen! Dus als ik voor HHS zou gaan werken, pikt hij een werknemer bij zijn eigen klant weg! Daar moest dus iets voor verzonnen worden.. Ik dus maar bidden, en ja hoor! Ook hierin is God weer zo aanwezig!

4 dagen na het gesprek met de directeur van HHS (z'n 2 weken geleden nu) kwam ik thuis bij mijn hostgezin, na een dagje met de andere au pairs op stap. Mijn hostmoeder zat aan tafel, en vroeg gezellig of ik er bij kwam zitten.. Dan weet je eigenlijk al dat er wat aan de hand is.. Haha! Goed, met veel hoten en stoten, niet alleen slecht engels, maar ook nog is emotioneel kwam eruit dat deze familie het contact zou cancelen! Ik snapte er niets van! We hadden het zo leuk! Ik vond de familie erg leuk, en dacht dat zij mij ook leuk vonden, en nu gooide ze me er van de een op de andere dag uit! Gelukkig kwam er snel een uitleg van mijn hostmoeder. Ze vertelde dat zij de komende maanden veel meer moet gaan werken door de weeks, Laura zit nogsteeds op school en woont daar, en oma moet opgenomen worden in het ziekenhuis. Dit houd in dat er door de weeks niemand meer is voor mij om Engelse les te geven o.i.d.! Ze gaf gewoon eerlijk aan dat ik te duur was om alleen in het weekeind Engelse les te geven. Deze familie is gewoon wat minder rijk, haha! Nou, dat begreep ik ook wel. Deze families betalen echt een vermogen voor ons Au Pairs aan HHS.

Jammer van de familie, maar wel exact wat ik op dit moment nodig had! Bedankt weer Heer! Goed, ik de volgende dag direct naar het kantoor, om de directeur op de hoogte te brengen. Verder wist er niemand van de gesprekken die ik met meneer Yang (de directeur) had, omdat er nog zoveel onduidelijk was. Toen ik op meneer Yang zat te wachten, kwam er een van de contactpersonen van HHS naar me toe. ‘Ha! Goed dat je er bent Sunny, over een half uurtje is er hier een nieuwe hostfamilie die je wilt ontmoeten!' ... ... ... ‘Huh?!!!' Ik had nieteens om een nieuwe familie gevraagd. Ze hadden mij niets verteld, en dus geluk dat ik toevallig op het kantoor was om deze mensen te ontmoeten. Heel maf weer allemaal! Ik uitgelegd dat ik eerst op meneer Yang wou wachten, en dan pas met deze familie wou praten. Ik ging liever voor HHS werken natuurlijk! Goed, na wat gedoe was dit mogelijk. Ik nog een keer met meneer Yang in gesprek, wat nog allemaal erg onduidelijk was (ben ik zo lekker goed in, onduidelijke dingen.. NOT). Hij wou een international team opzetten binnen HHS, maar daarvoor moest ik wel een presentatie geven aan de rest van de international staff. Prima, dat kon gelukkig al 2 dagen later. Daarna gelijk door naar het gesprek met de hostfamilie, waar ik toch maar heen moest, ze waren er immers al. Ik zou het kort houden: Dit werd niet mijn familie. Woonde ver van de stad, begon al te klagen over vrije tijd, voordat we het uberhaupt over vrije tijd hadden gehad etc. etc. Ik terug naar meneer Yang, dat ik nu HEEL ZEKER wist dat ik voor HHS wou werken, haha!

Goed, houden jullie het lezen nog vol? Ik heb jullie voorbereid, het is nogal een verhaal! We gaan verder. 2 dagen later mocht ik dus een powerpoint presentatie geven voor 3 heren van de international afdeling, een dame die ik niet kende en meneer Yang was zelf ook van de partij. Ik gaf een presantatie over een aantal ‘problemen' die ik zag tussen HHS en au pairs, en tussen hostfamilies en au pairs. En wat mijn oplossing hiervoor was. Prima presentatie, niet de beste die ik ooit heb gegeven moet ik er eerlijk bij zeggen.

Hierna mocht ik op de gang wachten, en daarna met meneer Yang zijn kantoor weer in. Meneer Yang was blij, want hij was onder de indruk van me. Hij neemt een groot risico met mij aannemen, want dat doet HHS normaal niet met au pairs die nog een contact met HHS hebben als au pair. Ze verliezen nu in eerste instatie geld, omdat ik eigenlijk nog 3 maanden bij een familie zou zitten! Ik moet het dus goed waar gaan maken ;). Nu was het afwachten of de rest van de groep mij ook zag zitten. En eindelijk, afgelopen woensdag kwam dan het verlossende telefoontje; ik was aangenomen! Joepieeee! Deze blog schrijf ik dus ook vanaf mijn werkplek, waar ik de komende 3 maanden zal gaan zitten werken als alles goed gaat!

Maar, natuurlijk, het kon niet zo makkelijk. Donderdag werd ik gebeld dat er toch nog enige problemen waren. Toen ik bij mijn eerste gezin weg ging, heb ik intervieuws gehad met 2 gezinnen. Het gezin wat Russisch sprak, en het gezin waarvoor ik uiteindelijk voor heb gekozen. Een of andere oeter op HHS heeft dus het Russische gezin gebeld van de week, dat ik weer vrij was als au pair! En dat gezin wou mij wel graag hebben! Grrrr.... Daarna moest HHS dus bellen, dat het toch niet kon, omdat ik voor HHS zou gaan werken. Familie boos, want die zitten al een hele poos op een au pair te wachten. Familie doodleuk gezegd, dat HHS 7 dagen heeft om een au pair te vinden, maar die hebben ze op dit moment net niet! Ze zijn dus nu allerlei mogenlijkheden aan het zoeken om dit op te lossen. Een van die oplossingen is dat ik alsnog 2 weken naar dit gezin ga, om wat tijd uit te zingen, zodat HHS naar een andere au pair opzoek kan gaan. Daar heb ik dus net geen zin in!! Maar goed, wat moet dat moet. Er is hier nog niets duidelijk over, dus afwachten maar weer waar ik beland!

Zo ook met mijn huisvesting. Er is nu een huis waar 3 medewerkers van HHS werken, maar daar hebben ze helaas geen plek voor mij. Ik zal dus misschien bij een collega logeren, of in een hotel gezet tot er iets beters komt. Ik vind alles prima, zolang ik maar niet bij een hostgezin zit! Haha!

Allemaal dus weer lekker onduidelijk.

************************************************************************************************

Ho! Stop de persen! Vers van de pers mensen (of kan dat nie, als de persen al stoppen met persen? Anyways: ) Zojuist kom Charlie bij mij, de manager van het Internationale team, om mijn taken te bespreken!:

• De orientatie die nu aan de au pairs word gegeven verbeteren. Elke au pair krijgt in zijn eerste week een soort workshop, maar das nogal een rommeltje. Aan mij de taak dit te fixen.
• Een schema maken van de trainingen die ik maandelijks zal gaan geven aan au pairs. Verschillende onderwerpen. Van ‘een leuke dag Beijing met je hostkid' tot ‘hoe leer ik Engels aan een hostkid wat geen woord engels kent'. Er zullen trainingen komen voor beginners en gevorderde au pairs ;).
• Contactpersoon worden tussen contactpersoon HHS en au pair. Zijn er problemen tussen die 2? Het is aan mij te fixen. De combinatie HHS staff/ oud au pair/ westerse chick, zullen me hier vast bij helpen.
• Website in het Nederlands vertalen.
• Au pairs de eerste weken van hun aankomst in Beijing begeleiden.

Klinkt allemaal dus leuk, en een echte uitdaging! Wish me luck!

From China with Love,

Sunny